“Κυρία ποιός είναι ο κωδικός wifi του σχολείου;”

0
παιδί-κινητό-ίντερνετ

 Η Στέλλα Ζουράρη έστρωνε την καφέ φούστα με τα ντελικάτα χέρια της, ήταν η πρώτη της μέρα στο συγκεκριμένο Δημοτικό κι όσο να ΄ναι ήθελε να κάνει καλή εντύπωση σε γονείς, συναδέλφους και φυσικά μαθητές .Μια μικρή φλεβίτσα κοντά στον αριστερό της κρόταφο παλλόταν εδώ και ώρα νευρικά, φοβόταν μήπως κάτι πάει στραβά.

 Πόση γαλήνη ένιωσε όταν την οδήγησαν ύστερα από τον αγιασμό στην τάξη της! Θαύμασε την ευκολία με την οποία μπορούσε να περνάει ανάμεσα από τα θρανία αφού υπήρχε χώρος και τα κενά ήταν όσο μεγάλα έπρεπε. Διάβασε στους μαθητές της κάτι όμορφο κι έξυπνο που είχε ετοιμάσει, περιμένοντας και την ανάλογη αντίδραση. Εντάξει δεν απαιτούσε και να ξεσπάσουν σε ασταμάτητο χειροκρότημα για το αυτοσχέδιο παραμυθάκι της μα η αλήθεια ήταν ότι θα εκτιμούσε έστω ένα ξερό “ωραίο κυρία”.

 Στην αρχή απογοητεύτηκε. ”Τζάμπα η όλη η έμπνευση” σκέφτηκε. Η δασκάλα είχε χάσει το κέφι της ,αμέσως όμως κατάλαβε πως ήταν υπερβολική, μπορεί τα παιδιά να μην ήταν τόσο εκδηλωτικά.

 “Τι θα λέγατε για ένα τραγουδάκι για να μας μπει χαρούμενα η σχολική χρονιά παιδάκια;”

 Κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί της, όλοι οι μαθητές έμοιαζαν απορροφημένοι από τελείως διαφορετικά πράγματα, κανένα πρωτάκι δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον!

 “Tρίτη και φαρμακερή” σκέφτηκε και σηκώθηκε από την έδρα.

 Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την σκέψη της όταν ακούστηκε ο χαρακτηριστικός ήχος του κινητού της. Μα πώς και είχε ξεχάσει να το βάλει στο αθόρυβο; Αναγκαστικά το σήκωσε με διακριτικά πάντα τρόπο προσπαθώντας να μην δημιουργήσει πρόβλημα στην ροή του ουσιαστικά ακόμη ανύπαρκτου μαθήματος. Με το που το έκλεισε συνειδητοποίησε πως κάτι άλλαξε στην τάξη, ναι ήταν ολοφάνερο!

 “Αυτό είναι το αγαπημένο μου μοντέλο κυρία” έκανε ντροπαλά το πιο ήσυχο κοριτσάκι της αίθουσας. Η δασκάλα αιφνιδιάστηκε.

“Πώς και το γνωρίζεις αυτό το μοντέλο;”

 “Ασχολούμαι συνέχεια με τα κινητά κυρία. Με του μπαμπά μου και του αδελφού μου ,έχω μάθει τα πάντα κυρία!” Η χαρά απλώθηκε στα πρόσωπα όλων των παιδιών.

 “Λοιπόν τι θα θέλατε να μάθετε για το σχολείο σας;” πήγε να αλλάξει θέμα η δασκάλα.

 “Τον κωδικό wifi που έχει κυρία!” φώναξαν τα περισσότερα…

Μπορείτε να διαβάσετε και άλλα άρθρα της Χριστίνας εδώ.

Μην ξεχάσετε:
να κάνετε like στη σελίδα του blog στο facebook
να με ακολουθήσετε και στο Instagram
για να μαθαίνετε όλα τα νέα μου!!

Προηγούμενο άρθροΦαλάφελ
Επόμενο άρθροΕκεί που ζουν τα όνειρα
Χριστίνα Καρρά
Το όνομά μου είναι Χριστίνα και είμαι συγγραφέας και καθηγήτρια Γερμανικών. Κατάγομαι από την Ναύπακτο, ενώ έχω μεγαλώσει στο Μόναχο Γερμανίας. Είμαι έγγαμη με έναν γιο που σπουδάζει. Αγαπώ το διάβασμα, και ψάχνω την ευτυχία στα μικρά αλλά ουσιαστικά πράγματα .Κάθε εβδομάδα θα τα λέμε μέσα από δω, θα ανακαλύπτουμε ξανά πράγματα που τα θεωρούσαμε πολύ μακρινά μας πια, θα γελάσουμε, θα κάνουμε έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας και κυρίως....θα περάσουμε καλά!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here